Πώς σκέφτομαι την ψυχοθεραπεία
Δεν θεωρώ ότι ο άνθρωπος που έρχεται στην ψυχοθεραπεία είναι ένα σύνολο συμπτωμάτων που πρέπει απλώς να διορθωθούν. Ένα σύμπτωμα μπορεί να προκαλεί πραγματική δυσφορία και ασφαλώς έχει σημασία να υπάρξει ανακούφιση. Ταυτόχρονα όμως μπορεί να έχει μια ιστορία, μια λειτουργία και μια ιδιαίτερη θέση μέσα στην ψυχική ζωή. Για αυτό δύο άνθρωποι μπορούν να έρθουν στη θεραπεία με το ίδιο φαινομενικά πρόβλημα -άγχος, δυσκολία στις σχέσεις, θλίψη, έντονη αυτοκριτική- και παρ’ όλα αυτά να χρειάζονται πολύ διαφορετική θεραπευτική εργασία. Η δική μου προσέγγιση είναι κυρίως ψυχοδυναμική. Με ενδιαφέρει να κατανοήσουμε όχι μόνο τι συμβαίνει, αλλά και πώς έχει αποκτήσει τη συγκεκριμένη σημασία για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Πώς συνδέεται με τον τρόπο που έχει μάθει να σχετίζεται, να προστατεύεται, να επιθυμεί, να φοβάται, να αντιμετωπίζει την εγγύτητα και την απώλεια. Η θεραπεία, για μένα, δεν είναι εφαρμογή μιας έτοιμης εξήγησης πάνω στον άνθρωπο. Είναι μια διαδικασία στην οποία προσπαθούμε σταδιακά να καταλάβουμε κάτι από τη δική του ιδιαίτερη λογική.